σκέψεις πλάι στη φωτιά

τρέχουμε τώρα…
αφήνουμε τον παλιό κόσμο πίσω μας
γεννήθηκε μαραμένος.
λουλούδια δεν θα φυτέψουμε εδώ
γιατί κι αυτά μαραμένα θα ανθίσουν.
μέσα μας κρύφτηκε η λάμψη
χιλιάδων ετερόφωτων αστέρων.
στα χείλη μας κατέλυσαν
οι πιο δυνατές κραυγές.
μάταια;
κουράστηκα να σου εξηγώ…
και βαρέθηκα…
τώρα τρέχουμε…

Διαπίστωση λίγο πριν…

πόσο αργά και βασανιστικά

κυλάνε τα δευτερόλεπτα

λίγο πριν συναντηθεί

το εγώ

με το εμείς…

στιγμές απέραντης μοναξιάς

στην αέναη ροή του χρόνου.

λίγο πριν

το μοναχικό χέρι γίνει

άγγιγμα

και οι λέξεις γίνουν στάχτες

στη φλόγα της ουσίας…

Διαπίστωση λίγο πριν τη δύση του ηλίου…

κι όμως, ακόμη πιο πάνω κι από τους γερανούς και τις κεραίες,

ο ουρανός συνεχίζει να είναι υπέροχος…

Για τις μαθητικές καταλήψεις

[Πανώ που αναρτήθηκε σε "γιορτή" δρόμου των καταλήψεων

αθήνας κατά την διάρκεια των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων]

Συζήταγα χθες με έναν αριστερό στη σχολή μου (μην βιαστείτε, δεν σκοπεύω να κάνω καμιά γενίκευση). “Εδώ που τα λέμε ρε γιάννη”, μου λέει, “ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Οι μαθητικές καταλήψεις αποτελούν πλέον περισσότερο μια εθιμοτυπική διαδικασία. Οι περισσότεροι από τους μαθητές που κάνουν κατάληψη δεν ξέρουν καν τον λόγο, απλά το κάνουν για να χάσουν μάθημα. Έχεις ακούσει φαντάζομαι το χωρατό περί στρογγυλής ή τετράγωνης τυρόπιτας.”

Ναι το έχω ακούσει. Το “μπλοκ” των καταληψιοσπαστών αναμασά χρόνια τώρα τέτοιες μπούρδες, προσθέτοντάς τους ένα εύθυμο υφάκι, φανερώνοντας έτσι την ίδια του την αδυναμία απέναντι στην ουσία της κατάληψης. Και η ουσία των μαθητικών καταλήψεων, για εμένα, είναι μία. Και φυσικά δεν είναι άλλη από την λαχτάρα των μαθητών να ξεφύγουν έστω και για λίγο από τον προκαθορισμένο και επιβαλλόμενο τρόπο ζωής. Μιας λογικής που θέλει τους μαθητές σερνόμενους σε μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει αποκλειστικά την οικογένεια, το σχολείο, το φροντιστήριο.

Μπορεί οι μαθητικές καταλήψεις να μην χαρακτηρίζονται από έντονες πολιτικές αναλύσεις, φανφαρολογίες αγώνα και διεκδίκησης αιτημάτων. Οι συνειδήσεις των μαθητών δεν διαμορφώνονται μέσα από χιλιάδες βιβλία και απόψεις θεωρητικών αλλά από τα βιώματά τους. Μέσα από την ρομαντικότητα και την ενθουσιώδη έξαρση της ηλικίας τους, επιχειρούν να δημιουργήσουν ζώνες ελευθερίας μέσα στον χωροχρόνο της καθημερινής κανονικότητας. Είναι η απάντησή τους στην καταστολή της ζωής τους, της ελευθερίας τους και των αναγκών τους… Στην προσπάθεια μετατροπής τους σε δεκτικά όντα που δεν γελάνε, δεν βγαίνουν από το σπίτι, δεν ερωτεύονται γιατί πολύ απλά δεν προλαβαίνουν να το κάνουν και γιατί “οι έρωτες και οι βόλτες είναι για το πανεπιστήμιο, τώρα το μυαλό τους πρέπει να είναι στα διαβάσματα και στις πανελλήνιες”.

Το γεγονός και μόνο ότι είναι μαθητές, είναι και ο σημαντικότερος λόγος (γιατί υπάρχουν και αρκετοί ακόμη) για να είναι και καταληψίες. Γιατί μέσα στις καταλήψεις μπορούν επιτέλους να καταστρέψουν και να απαρνηθούν τον μαθητικό ρόλο που αυτόματα και αυτονόητα επηρεάζει τη ζωή και τις σχέσεις τους και να δημιουργήσουν από την αρχή καταστάσεις αληθινές. Να ζήσουν και να σκεφτούν ελεύθερα. Γιατί όπως λέει και ένα σύνθημα ελαφρώς παραλλαγμένο από το Μάη του ‘68:

Πώς να σκεφτείς ελεύθερα στη σκιά ενός σχολείου;

Στις νάρκες του Έβρου…

“Τέσσερις παράνομοι μετανάστες έχασαν τη ζωή τους, όταν εισήλθαν σε ναρκοπέδιο στην περιοχή Καστανέων του νομού Έβρου. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοίνωσε ότι το ναρκοπέδιο διέθετε την απαραίτητη σήμανση με φωσφορούχες πινακίδες τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά και ήταν διπλής περιφράξεως.”

Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα… Με μια λιτή ανακοίνωση δικαιολογούνται μερικές ακόμη (από τις χιλιάδες) δολοφονίες στα σύνορα της Ελλάδας.

Φυσικά, εδώ δεν μιλάμε για εγκλήματα που διέπραξαν μετανάστες. Σε μια τέτοια περίπτωση οι ανακοινώσεις των μπάτσων και των επιτελείων θα ήταν πολυσέλιδες και το θέμα θα παιζόταν πρωί- βράδυ στα κανάλια. Δεν μιλάμε ούτε για την επίθεση με πέτρες εναντίον λιμενόμπατσων από τους αφγανούς της Πάτρας μετά από άγριους ξυλοδαρμούς και μαχαιρώματα. Φαίνεται ότι μια πέτρα “κοστολογείται” πολύ περισσότερο από μια νάρκη. Και ο θάνατος τεσσάρων ανθρώπων πολύ λιγότερο από μια σπασμένη τζαμαρία στο λιμάνι της Πάτρας…

Όπως ακριβώς και οι άγριοι ξυλοδαρμοί και βιασμοί μεταναστών σε αστυνομικά τμήματα, τα πογκρόμ και τα ανθρωποκυνηγητά από την Ομόνοια μέχρι το Ρέντη, οι επιθέσεις και τα μαχαιρώματα φασιστών…

Παραλήρημα

Απέραντη θλίψη

αέναη

ανθρώπινη θλίψη.

Κουφάρια νεκρών συνειδήσεων

κενά

ανυπόστατα κουφάρια.

Κεραίες παντού

επικοινωνία πουθενά

λέξεις μαραμένες που ποτέ δεν ειπώθηκαν.

Χαμένη ουσία

βρωμάει εξουσία

και υποταγή.

Να θυμηθώ να μην ξεχάσω

ότι ακόμα υπάρχω.

Η αρχή και το τέλος μιας πτήσης από το Αμβούργο στην Αθήνα

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν κατά την επιστροφή μου από τη Γερμανία, τον Αύγουστο που μας πέρασε, μέσα από το αεροπλάνο.Η εικόνα κατά τη διάρκεια της απογείωσης από το Αμβούργο αντιμέτωπη με την εικόνα κατά την προσγείωση στην Αθήνα…

Μυρωδιά βροχής

Κάθε φορά που βρέχει

οι σταγόνες της βροχής χτυπούν με μανία

τη τσίγκινη οροφή του δωματίου μου΄

σαν να με φωνάζουν.

Κι εγώ

θέλω να βγω έξω γυμνός

οι ψιχάλες να ιδρώσουν το κορμί μου

να αρπάξω μια χούφτα χώμα

και να την μυρίσω

να γεμίσουν υγρασία τα πνευμόνια μου.

Κάθε φορά που βρέχει

θα’ θελα να είμαι λουλούδι

ή δέντρο

ή έστω γκαζόν…

Αχ! εαυτέ μου

πάλι σε μεθυστικά όργια ταξιδεύει ο νους σου

και σε εορτασίες μαγικές.

Και πώς να σου εξηγήσω

τώρα εγώ

ότι στο δωμάτιο είσαι ακόμη

κλεισμένος

και χαζεύεις τη βροχή από το παράθυρο…

καλωσορίζοντας τις πρώτες ψιχάλες του φθινοπώρου…

Αφήνοντας πίσω ένα ακόμη καλοκαίρι…

Πέρασε και αυτό το καλοκαίρι…

Και πέρασε αθόρυβα…

Σχεδόν όσο αθόρυβα έκανε τη βόλτα του ο θάνατος στις συνοικίες του Περάματος.

Το ίδιο αθόρυβα με τον άνεμο που έφερε και φέτος στο μπαλκόνι μου τις στάχτες των καμμένων δέντρων…

Με την ίδια ηρεμία που αντιμετώπισε ο Αυστραλός πατέρας τη δολοφονία του γιου του από τους μπράβους της Μυκόνου…

Ήσυχα, τόσο ήσυχα, που κανείς δεν πήρε χαμπάρι τον βιασμό της μετανάστριας από τη Ρωσσία στο Αστυνομικό Τμήμα Κυψέλης…

Ένας ακόμη πόλεμος εξελίχθηκε ήσυχα… Αφήνοντας πίσω του τη σιωπή…

Οι κραυγές της Λευκίμμης δεν κατάφεραν να σπάσουν την ησυχία…

Ηρεμία και τάξη…

Και τα βλέμματα στραμμένα στην Κίνα! Εκεί, οι εξαρτημένοι της ηρωίνης συγκεντρώθηκαν σε κλουβιά (όπωςέγινε και πριν 4 χρόνια στην Αθήνα) για να έρθουν, να πάρουν τη θέση τους και να δοξαστούν οι εξαρτημένοι της ντόπας και των σάπιων ιδανικών…

Ας είναι.

Εμείς θα συνεχίσουμε να μαγειρεύουμε, κόσμε του ταχυφαγείου…

Τα φαντάσματα του Περάματος

Ακροβατώντας πάνω σε υδάτινα νήματα

έχοντας στα χέρια σφιγμένη

μια χούφτα θάνατο

λαθρεπιβάτης με το στόμα κλεισμένο

και μια θηλιά να σου θυμίζει

ότι τα χέρια σου πρέπει να παραμείνουν σφιχτά.

Στα μάτια σου φλογισμένοι ουρανοί

και φόβος…

τα δάκρυά σου σκουριάζουν τα παγωμένα μέταλλα

πάντα τρέχοντας πίσω από τη ζωή σου.

Σε λύγισε η λαμαρίνα τελικά

και η γροθιά σου άνοιξε.

απόπειρα ειλικρίνειας

ας μου κρατούσες μια φορά το χέρι

πιο σφιχτά.

όχι από συνήθεια,

ούτε από ενοχές,

ούτε επειδή στο ζήτησε

ο μπάσταρδος ψυχίατρός μου.

το ξέρεις

δεν είμαι τρελός

ούτε χαμένα τα έχω,

μόνο νοσταλγώ τα παιδικά μου όνειρα…

τώρα μονάχα εφιάλτες βλέπω.

και είναι και αυτοί

οι άσπροι τοίχοι.

καθημερινά έρχονται όλο και πιο κοντά μου.

στο λέω

να το θυμάσαι

κάποια στιγμή θα με λιώσουν.

ξέρω…

και τη τελευταία φορά τα ίδια σου έλεγα.

τη περασμένη τρίτη…

το έχω μάθει πια το πρόγραμμά σου

τρίτη μεσημέρι- σάββατο πρωί…

εξακολουθείς να με κοιτάς με απορία.

καλύτερα να πηγαίνεις.

φρόντισε μόνο την επόμενη φορά

να έχεις τα χέρια σου στις τσέπες…

θα είναι καλύτερα και για τους δυο μας…

κατακερματισμένες συνειδήσεις

“Είναι π.χ. κοινό μυστικό ότι το εργοστάσιο που παράγει τσιμέντο

για την κατασκευή του Τείχους ανήκει στην οικογένεια του Αχμέτ Κορέια,

πρωθυπουργού το 2003-2005 και σημαντικού

στελέχους της Φατάχ”

Ιός- Είκοσι χρόνια Ιντιφάντα/ Κατακερματισμένα εδάφη

Ελευθεροτυπία 02.12.2007

(foto: Google)

στράτευση: από την υποχρέωση στον εξαναγκασμό

Τον τελευταίο καιρό έχουν αρχισεί να πληθαίνουν οι φωνές ενάντια στη στράτευση. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν τα στενά όρια της “κατάργησης της υποχρεωτικής θητείας”. Η όποια απόπειρα ανακυκλώνει τα δεσμά της με το ανούσιο.

Αφορμή αυτού του κειμένου στάθηκε ένα πρόταγμα που “παίζει” πολύ τελευταία κυρίως από τις αριστερές οργανώσεις: “Κατάργηση υποχρεωτικής στράτευσης, καθιέρωση μισθοφορικού στρατού”.

Δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς τους λόγους για τους οποίους η αριστερά (στην Ελλάδα τουλάχιστον) εμφανίζεται να μην έχει πρόβλημα με την ύπαρξη μισθοφορικού στρατού. Μια αριστερά που βολοδέρνει ανάμεσα στο κοινωνικό και το εθνικό, στο αντιμιλιταριστικό και το πατριωτικό, στον αντιρατσισμό και την ταυτόχρονη άμεση ή έμμεση αποδοχή των συνόρων και της εθνικής ταυτότητας.

Το ερώτημα είναι αν βρίσκουμε την ουσία εκεί που η “εθνική υποχρέωση” γίνεται κοινωνικός εξαναγκασμός (δεν βρίσκεις δουλειά; πήγαινε στρατιώτης), εκεί που το σύνολο παραμερίζεται για χάρη του ατομικού, εκεί που ο πόλεμος για κάποιους τελειώνει τη στιγμή που για κάποιους άλλους συνεχίζεται…

Αν πρέπει και μπορεί να θιχτεί κάπως το ζήτημα του στρατού, σίγουρα δεν μπορεί να γίνει με επιφανειακές αναλύσεις για τα όπλα, τα καψόνια, τις αγγαρείες.

Η εναντίωση στον στρατό μπορεί να βρει τη βάση της στην ολική άρνησή του, είτε ως υποχρεωτικός, είτε ως μισθοφορικός. Ένα κίνημα που απαιτεί την κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας και αντιπροτείνει το μισθοφορικό στρατό είναι ένα κίνημα, από τη γέννησή του, νεκρό. Και αυτό γιατί από την αρχή διαπραγματεύεται την οντότητά του στα στενά πλαίσια της “εθνικής νομιμοποίησης”…

Θα ήθελα να μιλήσω και για όλους αυτούς που πάνε στρατό για να ξέρουν να χειρίζονται τα όπλα τη στιγμή της επανάστασης αλλά μάλλον θα το κάνω σε άλλη ανάρτηση…

βραδινές σκέψεις

εκείνη τη νύχτα
μια αποκρουστική μελωδία
σταμάτησε τον ύπνο του.
ο χ. σηκώθηκε απότομα από το κρεβάτι
και πλησίασε την τηλεόραση.
η αποκρουστική μελωδία κάτι του θύμιζε…

ένας πιανίστας εκτελούσε μπροστά
στους καλεσμένους της εκπομπής
το αγαπημένο του κομμάτι

ρομάντζο- κονσέρτο ραχμάνινοφ πάνω σε σύνθεση παγκανίνι

ζουμ της κάμερας στα χέρια, στα μάτια, στην ψυχή
οι καλεσμένοι έγνεφαν με θαυμασμό
ενώ η παρουσιάστρια το έπαιζε συνεπαρμένη

και όσο η μελωδία συνέχιζε
τα νούμερα ανέβαιναν
τα χαμόγελα πλήθαιναν
η παρουσιάστρια κρυφογελούσε

η ψυχή εκπορνευόταν
η μουσική ακουγόταν όλο και πιο νεκρή

η ψυχή εκπορνευόταν
η μουσική ακουγόταν όλο και πιο νεκρή

η ψυχή εκπορνευόταν
η μουσική ακουγόταν όλο και πιο νεκρή…

ο χ. είχε σταματήσει πλέον να ακούει
η τηλεόραση είχε σταματήσει να παίζει
σε λίγο κάποιος θα την μάζευε από τον δρόμο…

ο χ. πλησίασε το πιάνο
σολ#- φα- φα#- σολ#- ντο#- λα#- ντο- ντο#- σολ#

η μελωδία ξανάγινε υπέροχη
η ψυχή ελευθερώθηκε

και μια φράση τριγυρνούσε στο μυαλό του:

ανάσα της τέχνης δεν μπορεί παρά να είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της εξουσίας…

ανάσα της τέχνης δεν μπορεί παρά να είναι…

ανάσα της τέχνης…

το κόστος της “ειρήνης” τους…

Η ελευθεροτυπία, πριν λίγες μέρες (10.06.2008) δημοσίευσε ένα άρθρο σύμφωνα με το οποίο, η Ελλάδα κατέχει παγκοσμίως την τέταρτη θέση σε στρατιωτικές δαπάνες, σε αναλογία με το ΑΕΠ. Πρώτη στη λίστα βρίσκονται οι ΗΠΑ, δεύτερη η Βρετανία και τρίτη η Κίνα.

Σε προηγούμενο δημοσίευμα της ελευθεροτυπίας (08.02.2008), αναφέρεται ότι οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας αγγίζουν το 2,8% του ΑΕΠ.

Έτσι εξηγούνται οι χαμηλοί μισθοί και οι εξευτελιστικές συντάξεις…

Κατά τα άλλα βέβαια “η χώρα απειλείται από τις αλυτρωτικές διαθέσεις των Σκοπίων, της Αλβανίας και όλων των “υπερδύναμων” γειτονικών χωρών…”

κυκλικό

Άραγε πώς γεννιέται

από ένα τίποτα η επιθυμία;

Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας,

ο έρωτας αλλάζει

σε μακρινή ανάμνηση;

Άραγε πώς μπορεί

η ανάμνηση να σβήνει

μες στο τίποτα;

τίτος πατρίκιος

justice nulle part, police partout

30/5, 12.00, πλ. Κοτζιά.

Περίπου 100 μετανάστες αφρικανοί μαζεύονται στην πλατεία μπροστά από το δημαρχείο. Δεν κουβαλάνε μαζί τους καμιά πραμάτεια, ούτε άσπρα σεντόνια είναι απλωμένα στο έδαφος. Το βλέμμα τους δεν θυμίζει αυτό της αγωνίας των δρόμων, ούτε των ουρών στην Πέτρου Ράλλη. Δίπλα τους καμιά εβδομηνταριά αλληλέγγυοι.

Ένας σύντροφος είπε:

Είναι απίστευτες εκείνες οι στιγμές που βαδίζουν στους ίδιους δρόμους της κατανάλωσης και της καταστολής στο εμπορικό κέντρο της μητρόπολης μαύροι και λευκοί μπασταρδεμένοι, με τους καταναλωτές να κοιτάνε χαζεμένοι, τους μαγαζότορες νευριασμένους και τις φωνές να πάλλονται στα γαλλικά, στα αγγλικά και στα ελληνικά, τους μετανάστες να χτυπάνε παλαμάκια και να προσθέτουν φωνητικά σε hiphop ρυθμούς.

Έτσι ήταν. Μια γιορτή οργής.

Οι μετανάστες πήραν το μικρόφωνο. Κάθε φορά που διαβαζόταν το κείμενο που οι ίδιοι είχαν γράψει ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα! Και μετά ένας από αυτούς έκανε την αρχή:

Solidarite avec les immigres (Αλληλεγγύη στους μετανάστες)

Η σιωπή έσπασε.

Η σιωπή που κουβαλούσε ο κάθε μετανάστης για χρόνια μέσα του έγινε κραυγή.

Ο πόνος και η οργή έγιναν μια ενωμένη φωνή.

Justice nulle part, police partout (Δικαιοσύνη πουθενά, αστυνομία παντού)

Ο κόσμος μαζεύεται. Να φύγουμε με πορεία. Κοινή απαίτηση όλων.

Η Αιόλου μας ανήκει. Δεν θα απλώσουμε, αυτή τη φορά, τις πραμάτειες μας πάνω της.

Θα την περπατήσουμε όλοι μαζί. Και θα επιστρέψουμε στον τόπο που βρεθήκαμε όλοι μαζί για πρώτη φορά. Στην Καπνικαρέα στην Ερμού.

Μπαίνοντας στην Ερμού, οι μαγαζάτορες μαζεύονται. Αυτή τη φορά δεν φωνάζουν στους μετανάστες. Αυτή τη φορά δεν μπορούν να τους διώξουν. Αυτή τη φορά έχουν απέναντί τους την αλληλεγγύη.

Η πορεία τελειώνει- τα χέρια σφίγγονται- το ραντεβού ανανεώνεται.

Οι καταναλωτές, που για λίγο, είχαν σταματήσει και χάζευαν συνεχίζουν τη δική τους “πορεία”…

24.Ιούνη.2005

Φτιάξε μου ένα ψέμα για να ζω

μια στιγμή μέθης, πλάνης

στον κόσμο αυτόν τον άσχημα αληθινό.

Μια ζωή μες στη ζωή σου

ένα κομμάτι ζεστής χαράς

με παράξενη μουσική υπόκρουση.

Γνωστές φωνές τριγύρω μου

μα εγώ

το άγγιγμά σου αναζητώ να με βγάλει από το κλουβί μου

κλουβί με θέα τους εφιάλτες μου…

more

(είχα καιρό να ανεβάσω animation…)

με αφορμή μια συζήτηση με έναν σύντροφο

μερικές σκέψεις πάνω στον πράσινο καπιταλισμό- οικοευαίσθητο καπιταλισμό- πράσινη ανάπτυξη- όπως σκατά αλλιώς θέλουν να το λένε

Από τη γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος, και την δημιουργία των αστικών κέντρων, το περιβάλλον δέχτηκε μια, χωρίς έλεος, επίθεση. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια στροφή της εξουσίας από την πλήρη λεηλασία των φυσικών τοπίων και πόρων, στη λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη, τον οικο-ευαίσθητο καπιταλισμό… Τρίχες… Ο πράσινος καπιταλισμός, δεν είναι τίποτα άλλο, από την καινούρια επένδυση της λεηλασίας της φύσης. Άλλωστε, μπορεί να γίνει κατανοητό ότι ο αστικός πολιτισμός και το καπιταλιστικό μοντέλο ήταν, είναι και θα είναι εχθρικός προς το περιβάλλον. Δεν υπάρχει περιθώριο αμφισβήτησης αυτού.

Όπως δεν δέχεται αμφισβήτηση και το γεγονός ότι, αν όχι όλες, τότε οι περισσότερες από αυτές τις μη ( ; ) κυβερνητικές- περιβαλλοντικές οργανώσεις, καθώς και όλοι αυτοί οι “ευαίσθητοι” εφοπλιστές- επιχειρηματίες που ξεφυτρώνουν κατά καιρούς σαν παπαρούνες σε τηλεοπτικά παράθυρα και τηλεμαραθώνιους αγάπης για το περιβάλλον, αποτελούν ένα κομμάτι της νέας οικολογικής μόδας που εμφανίστηκε πριν κάποια χρόνια και βρίσκεται σε ένταση τον τελευταίο καιρό, όπου σε όλον τον πλανήτη παρατηρούνται τεράστιες οικολογικές καταστροφές.

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, την μεγάλη “οικολογική” στροφή που πήραν μετά τις καλοκαιρινές πυρκαγιές στην Ελλάδα, τα πολιτικά κόμματα, τα ΜΜΕ (συνεχής διαφημίσεις, καμπάνιες, μέχρι και ελικόπτερο επάνδρωσε ο ΑΝΤ1 για την πρόληψη νέων πυρκαγιών) και οι μεγαλοπαράγοντες του τόπου. Όπως ήταν αναμενόμενο, όμως, η στροφή αυτή δεν ήταν παρά εικονική και μόνο, αφού την ίδια ώρα που προέβαιναν σε μεγαλεπήβολες φανφαρολογίες και υποσχέσεις για την προστασία του περιβάλλοντος χάριζαν 62.5 στρέμματα από την καμένη Πάρνηθα στο καζίνο, αποχαρακτήριζαν δασικές εκτάσεις και έβγαζαν στο σφυρί οικόπεδα στον Υμηττό, την Πεντέλη, την Πάρνηθα, έκοβαν και πούλαγαν φιλέτα καμένης γης στη Ζαχάρω, κατέστρεφαν ένα από τα τελευταία κομμάτια πρασίνου στα Δυτικά Προάστια της Αθήνας, αυτό του Πευκώνα Αγίων Αναργύρων, συνέχιζαν με γοργούς ρυθμούς την (πολύ;)συζητημένη εκτροπή του Αχελώου κτλ.

Είναι τουλάχιστον γελοίο να πιστεύει κανείς ότι ο πολιτισμός της μόλυνσης θα σώσει το περιβάλλον. Όσο γελοίο είναι να πιστεύει ότι η κακιά Αμερική είναι το μόνο πρόβλημα σε αυτόν τον κόσμο (με αφορμή μια άλλη συζήτηση).

Κάνω λάθος;

της γης οι κολασμένοι

“Έχω κι εγώ τη μόνιμη
και την παντοτινή
αχαρτογράφητη και μόνη
στην καρδιά μου, την
αυστηρή επαρχία μου,
τη μακρινή: Έχω τον
πόλεμο, γενέτειρά μου.”

Σεμιόν Γκουτζένκο

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στην οδό μάρνης στο κέντρο της αθήνας. Λίγο πίσω από τους μετανάστες 2 ζητάδες ελέγχουν τα χαρτιά άλλων μεταναστών. Το βλέμμα πολλές φορές λέει πολλά. 2 ζητάδες πίσω- 4 ελληνικές σημαίες μπροστά. Η σύμπτωση μιας πραγματικότητας σε όλο της το μεγαλείο…

Υ.Γ.: Η φωτογραφία είχε ανέβει και στο Pictorial Words αλλά αφού το διέγραψα είπα να την ανεβάσω και εδώ…

καλύτερα ένας μάταιος αγώνας

παρά μια μάταιη ζωή…

γερμανία – ζυρίχη – ξεφτίλα: ένα τσιγάρο δρόμος

Στη Γερμανία το κάπνισμα απαγορεύτηκε. Σε όλους τους εσωτερικούς χώρους (πλην του σπιτιού σου). Στις καφετέριες, στους εργασιακούς χώρους, στα μπαράκια. Κάνοντας μια βόλτα ένα πρωί εργάσιμης ημέρας στους δρόμους, βλέπει κανείς εκατοντάδες εργαζόμενους, στα πεζοδρόμια έξω από τη δουλειά τους να καπνίζουν στα κλεφτά (μην τους πάρει χαμπάρι και το αφεντικό) κάνα τσιγάρο. Φυσικά το μεγάλο πρόβλημα υπάρχει τις μέρες που βρέχει (ή και χιονίζει), μέρες ουκ ολίγες στη Γερμανία.

Στις καφετέριες και στα μπαρ, βλέπεις ανθρώπους να αφήνουν, ο ένας μετά τον άλλο, την παρέα τους και να βγαίνουν έξω για τσιγάρο.

Και επειδή το έζησα από τα μέσα το πράμα η κατάσταση αυτή είναι εξευτελιστική. Όχι μόνο δέχεσαι τα χλευαστικά χαμόγελα των, ευτυχισμένων, πλέον, μη καπνιστών περαστικών, αλλά ο χρόνος από τη στιγμή που ανάβεις το τσιγάρο μέχρι να αποφασίσεις να το πετάξεις είναι τραγικά αγχωτικός. Τραβάς τζούρες λες και έχεις να καπνίσεις καμιά δεκαριά χρόνια, για να προλάβεις να δεις και λίγο την παρέα σου (που κάθεται μέσα) ή για να μην σε “προλάβει” το αφεντικό.

Το μεγάλο σοκ όμως το έπαθα στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης, στη διάρκεια αλλαγής πτήσης για Γερμανία. Κατέβηκα, λοιπόν, από το αεροπλάνο και έψαχνα κάποιον χώρο που να επιτρέπεται το κάπνισμα. Τελικά το βρήκα. Ένα δωμάτιο, το πολύ 25 τ.μ. με γυάλινες τζαμαρίες. Με το που μπήκα μου ήρθε να ξεράσω. Ένα πυκνό μείγμα καπνών σε έλουζε κατά την είσοδο. Μείγμα από τσιγάρα, πούρα, πίπες και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί (ο εξαερισμός ήταν απλά 2 ανεμιστηράκια στο ταβάνι). Μέχρι να στρίψω ένα τσιγάρο είχα εισπνεύσει τέτοια μπόχα που τελικά δεν κατάφερα να το ανάψω. Βγήκα έξω και νόμιζα ότι είχα καπνίσει ένα πακέτο. Παρακολουθώντας απ’ έξω το δωμάτιο, ένιωσα ότι ο μόνος λόγος που ήταν έτσι ήταν ο εξευτελισμός. Εκεί μέσα όλοι οι εθισμένοι, οι κακομοίρηδες και απ’ έξω όλοι οι “καθαροί” να περνάνε και να γελάνε με το θέαμα.

Η μοίρα των καπνιστών προβλέπεται δυσοίωνη.

(Από το χρόνου περνάει και στην Ελλάδα το νομοσχέδιο περί απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους)

για τις πόλεις

από κάτω τους οχετοί.

μέσα τους τίποτα, κι από πάνω καπνός.

ζήσαμε κει μέσα. τίποτα δε χαρήκαμε.

φύγαμε κείθε γρήγορα. κι αργά φεύγουν κι αυτές.

Μπ. Μπρεχτ

οι μέρες αφθονίας τους είναι μετρημένες…

και κάπως έτσι

έπεισαν κι εμένα κι εσένα…

ότι τους χρωστάμε τα πάντα

και τίποτα παραπάνω δεν πρέπει να ζητάμε

παρά μόνο να σιωπούμε

και να κοιμόμαστε ήσυχοι

γιατί έχουμε δουλειά

κι ασφάλεια

και ειρήνη

κι ένδοξη ιστορία και τιμημένους προγόνους

και σύμμαχους κι αδύναμους εχθρούς.

μας είπαν ότι οι ζωές μας τους ανήκουν

και ότι εμείς το επιλέξαμε αυτό

και ότι αν είμαστε καλά παιδιά

και φρόνιμα

για τίποτα δεν θα πρέπει να ανησυχούμε…

και εμείς τους πιστέψαμε

και ήμαστε καλά παιδιά

και φρόνιμα…

μέχρι που ξυπνήσαμε και αρχίσαμε να ονειρευόμαστε.

τώρα αυτοί είναι που πρέπει να ανησυχούν

(η φωτογραφία είναι από Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα)

(foto: Google)

η κοινωνία του θεάματος

“Ότι χάνεται στη ζωή, ξαναβρίσκεται μέσα σ’ αυτό το σύνολο ανεξάρτητων αναπαραστάσεων που είναι το θέαμα. «Ο διαχωρισμός είναι το άλφα και το ωμέγα του θεάματος» και αν τα άτομα είναι διαχωρισμένα ανάμεσά τους, ξαναβρίσκουν την ενότητά τους μόνο μέσα στο θέμα, όπου «οι εικόνες που αποσπάστηκαν από κάθε πλευρά της ζωής συγχωνεύονται σε ένα κοινό ρεύμα.» […]

Η βασική του προϋπόθεση και ταυτόχρονα το κυριότερο προϊόν του, είναι, επομένως, η παθητικότητα της ενατένισης. Μόνο το «απομονωμένο άτομο» μέσα στο «ατομικοποιημένο πλήθος» μπορεί να νιώσει την ανάγκη του θεάματος, και το θέαμα κάνει τα πάντα για να ενισχύσει την απομόνωση του ατόμου. […]

Ολόκληρη η κοινωνική δραστηριότητα αιχμαλωτίζεται από το θέαμα και υποτάσσεται στους σκοπούς του, από την πολεοδομία έως τα πολιτικά κόμματα οποιασδήποτε αποχρώσεως, από την τέχνη έως τις επιστήμες, από την καθημερινή ζωή ως τα ανθρώπινα πάθη και τους ανθρώπινους πόθους, παντού εμφανίζεται η αντικατάσταση της πραγματικότητας από την εικόνα της. Και μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία, η εικόνα καταλήγει αν γίνει πραγματική, να αποτελέσει αιτία μιας πραγματικής συμπεριφοράς και η πραγματικότητα καταλήγει να γίνει εικόνα. […]

Υποτάσσοντας τα πάντα στις δικές του απαιτήσει, το θέμα οφείλει να πλαστογραφήσει την πραγματικότητα σε τέτοιο σημείο ώστε «μέσα στον πραγματικά ανεστραμμένο κόσμο, το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου», όπως έγραψε ο Ντεμπόρ αντιστρέφοντας την περίφημη ρήση του Χέγκελ. Κάθε εξουσία χρειάζεται το ψέμα για να κυβερνήσει, αλλά, στον βαθμό που το θέαμα είναι η πλέον ανεπτυγμένη εξουσία που υπήρξε ποτέ, είναι επίσης και εκείνη που ψεύδεται περισσότερο, τόσο περισσότερο μάλιστα αφού είναι και η πλέον περιττή και άρα λιγότερο δικαιολογημένη εξουσία.”

Anselm Jappe- Γκυ Ντεμπόρ: Η κοινωνία του Θεάματος

η σιωπή είναι συνενοχή…

σάββατο/ 03.25 πμ/ νύχτα/ χωρίς φεγγάρι/ κίτρινες λάμπες/

ερείπια/ κενά βλέμματα/ περιφερόμενα σώματα/ σκιές/

ματαιοδοξία/ ορέξεις/ πληρωμένη ευχαρίστηση/ βία/ βιασμός/

“γαμιάδες”/ δάκρυα/ ταπείνωση/ εξευτελισμός/ ανελευθερία/

οδός γερανίου/ αθήνα/ ώρα μηδέν

(foto: Google)

το μεγαλείο του πατριωτισμού

ψηλοί μπροστά- κοντοί πίσω

αγόρια μπροστά- κορίτσια πίσω

καλοί μαθητές πρώτοι

γοργό βήμα

συντονισμός

ψηλά το κεφάλι

κοίτα μπροστά

εξέδρα

κοίτα δεξιά

μη μιλάς

μη γελάς

βγάλε το σκουλαρίκι

και φτιάξε τα μαλλιά σου

σκάσε

αύριο μαζί στο διευθυντή

εν’ δυο

εν’ δυο

εν’ δυο

αριστερό

αριστερό…

…

(η φωτογραφία τραβήχτηκε την περασμένη τρίτη στην ύδρα)

Η λύσσα (ή αλλιώς la rage- keny arkana)

Ανταπόκριση από το καρναβάλι της Πάτρας

τι όμορφα που άστραψαν και φέτος

τα βεγγαλικά

στον πατρινό ουρανό.

τι όμορφες και πολύχρωμες

που ήταν οι φορεσιές

στο καρναβάλι.

όλη η πόλη γιόρτασε.

όλη η πόλη φόρεσε

για άλλη μια φορά

την ομορφότερη εικόνα της.

οι φορείς φρόντισαν

(για άλλη μια φορά)

να κρύψουν τη δυστυχία

να απομακρύνουν το “άσχημο”.

όλη η πόλη γιόρτασε.

όλη;

σε μια σκηνή

ένα παιδί

ακούει τους κρότους

απ’ τα βεγγαλικά

και κρύβεται κάτω από μια κουβέρτα.

πάλι για μας έρχονται;

την ίδια στιγμή

λίγα μέτρα πιο πέρα

ένα άλλο παιδί

ανεβασμένο στις πλάτες του πατέρα του

τρώει μαλλί της γριάς

και χαζεύει χαρούμενο το πολύχρωμο θέαμα.

δυο βλέμματα τόσο διαφορετικά

σε ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους

ζουν μια διαφορετική πραγματικότητα.

σε αυτή τη πόλη

αυτές τις μέρες

κάποιοι δεν διασκέδασαν

κάποιοι δεν κοιμήθηκαν χαρούμενοι.

σε αυτή τη πόλη

(όπως και σε κάθε άλλη πόλη)

η ευτυχία και η χαρά

χτίζονται πάνω

στα ερείπια καταυλισμών

στα μαζικά πογκρόμ

στις μεταγωγές

στις απελάσεις

στις δολοφονίες.

η σκέψη μου και η ψυχή μου

δίπλα

στης γης τους κολασμένους.

(οι φωτογραφίες από τον καταυλισμό πάρθηκαν από το patras.indymedia.)

χάρτινα

την ίδια εκείνη νύχτα, λίγο μετά τη πυρκαγιά

το ξύλινο άλογο, πελώριο, κούφιο, χωρίς τους οπλίτες στα σπλάχνα του

άνοιξε τα σαγόνια του, χωρίς δόντια και μίλησε:

“τάχα τους τρώες απατήσατε ή μήπως τον εαυτό σας;”

το αίμα κυλούσε ως κάτω στο ακρογιάλι…

Γ.Ρίτσος

εκτός από το ρεύμα υπάρχει και η αλληλεγγύη…

Τις τελευταίες μέρες εκτυλίσσεται στα ΜΜΕ μια προσπάθεια συκοφάντισης των απεργών της ΔΕΗ. Η συνταγή γνωστή και διαχρονική. Ενοχοποίηση στην κοινωνία των απεργών. Τα ίδια παντελάκι μου, τα ίδια παντελή μου.

Όταν πριν 2 χρόνια απεργούσαν οι λιμενεργάτες στον πειραιά, είχαμε την ίδια ιστορία. Ξαφνικά τότε όλοι θυμήθηκαν τα νησιά της άγονης γραμμής (τα οποία φυσικά όλον τον υπόλοιπο χρόνο ξεχνιούνται), τους πάσχοντες από προβλήματα υγείας (στους οποίους δεν μπορούσαν να μεταφερθούν φάρμακα), τις “εκτακτες” περιπτώσεις που έπρεπε να μεταφερθούν στην αθήνα. Και τότε η ίδια εικόνα. Αγανακτησμένοι πολίτες στα παράθυρα να διαμαρτύρονται γιατί τα ξενοδοχεία τους δεν γέμιζαν, αφού η πρόσβαση στα νησιά ήταν ανέφικτη.

Μια από τα ίδια και τώρα. Εστιάτορες, μαγαζάτορες και λοιποί αγανακτησμένοι εκτός ορίων στα τηλεπαράθυρα να αναμασάνε τις μπούρδες που υποστηρίζουν οι εξουσιαστικοί θεσμοί, αδιαφορώντας, φυσικά, τόσο για τα αιτήματα των απεργών όσο και για τον αγώνα τους. Η προβοκάτσιες της διοίκησης της ΔΕΗ έπιασαν τόπο. Κάποτε είχα δει ένα σύνθημα: “Η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη”. Όσο και αν δεν αποδέχομαι τον όρο “κοινή γνώμη” η κατάσταση που επικρατεί τελευταία κάτι τέτοιο θυμίζει.

Ο Μπρέχτ έχει γράψει κάτι πολύ καλό πάνω σε αυτό το φαινόμενο:

“Πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές,
αλλά δεν μίλησα,
γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Κατόπιν ήρθαν για τους σοσιαλιστές,
αλλά δεν μίλησα,
γιατί δεν ήμουν σοσιαλιστής.
Στη συνέχεια ήρθαν για τους συνδικαλιστές,
αλλά δεν μίλησα,
γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Κατόπιν ήρθαν για τους Εβραίους,
αλλά και πάλι δεν μίλησα,
επειδή δεν ήμουν Εβραίος.
Στο τέλος ήρθαν και για μένα,
αλλά μέχρι τότε δεν είχε μείνει κανένας
να μιλήσει για μένα.”

Αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις…

(Όλοι θυμόμαστε τι έγινε πριν ένα χρόνο σαν σήμερα. Δεν χρειάζεται να αναλωθώ σε περιγραφή των γεγονότων της 8ης μάρτη. Μέσα σε ένα χρόνο δεν μπορούν να σβηστούν τέτοιες μνήμες. Το γράμμα που ακολουθεί είναι γραμμένο από μία από τους 61 συλληφθέντες εκείνης της μέρας)

Βγήκα. Τι έγινε ρε μωρό; Πήρα εφημερίδα. Ξαφνικά όλοι ενώθηκαν στην «ιερή συμμαχία» του δήθεν αυτονόητου. Οι φοιτητές τα μαζεύουν και γυρίζουν στην θαλπωρή των μαθημάτων και της εξεταστικής τους έχοντας κερδίσει τη εμπειρία του «ήμασταν και εμείς εκεί», οι παρατάξεις ετοιμάζονται για εκλογές εξαργυρώνοντας την συμμετοχή τους στο κίνημα και προσπαθώντας να πείσουν πια είναι τελικά η «παράταξη του 16», οι καθηγητές γυρνούν στις ακαδημαϊκές τους μπίζνες, η κυβέρνηση σχεδιάζει ανενόχλητη τον επόμενο «ασφαλιστικό» στόχο. Όλα τέλειωσαν. Οι νοικοκυραίοι μπορούν πια να σχεδιάζουν τα μπάνια τους στη Λούτσα. Δεν υπάρχουν πια κουκουλοφόροι που μπαίνουν στις πορείες των φοιτητών γιατί δεν υπάρχουν πια φοιτητές στο δρόμο.

Και εγώ ρε παιδιά που είμαι; Τόσο καιρό μου λέτε ότι θα πάμε μπροστά, ότι θα ρίξουμε τους νόμους και την κυβέρνηση ακόμα, ότι θα πέσουμε στη Πανεπιστημίου αν χρειαστεί όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, πως δεν γυρνάμε πίσω άμα δεν υποχωρήσουνε αυτοί. «οι κεφαλαιοκράτες, οι δεξιοί, οι αστοί». Τι ωραία που μου τα έλεγες αγάπη μου. Τι πάθος ήταν αυτό. Και εγώ όμως σε πίστεψα. Πάντα μπροστά. Στη βουλή μπροστά, στο πολυτεχνείο, πάντα εγώ έμενα στη κατάληψη. Αλλά και όταν με έπιασαν οι αστυνόμοι, δεν λέω, πέρασες ψηφίσματα παντού. Αχ, ρε μωρό με τις γνωριμίες σου. Βγήκα!

Αλλά τα πράγματα άλλαξαν. Μπορώ να το καταλάβω. Πρέπει να πας σε εκλογές. Δε μπορείς να χάσεις τέτοια ευκαιρία για την καριέρα σου. Σήμερα είσαι πρώτη μούρη. Σήμερα είσαι κάποιος. Τι και αν εγώ θα ήμουνα μαζί σου όπου και να με πήγαινες. Αλήθεια στο λέω, δεν είμαι υστερική, για σένα θα την έχανα την εξεταστική μου. Για τη δημόσια παιδεία ρε γαμώτο. Σιγά, το εξάμηνο τώρα θα σκεφτούμε.

Αλλά από την άλλη ρε μωράκι. Εκεί την φυλακή μίλαγα όλη μέρα με το Βασίλη. Ξέρεις μωρέ τον οικοδόμο. Μου λέγε, μου λέγε. Καλά και εγώ συμφωνούσα δεν μπορώ να πω. Πως πρέπει να πάμε μπροστά, όπως έλεγες και εσύ, πως οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει, πως τώρα είμαστε επικίνδυνοι, πως η κατάληψη είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, πως αν σταματήσουμε είναι σαν να παραδεχτήκαμε πως είμαστε «λίγοι». Μου ‘λεγε ακόμα πως αν σταματήσουμε εμείς δεν θα μπορεί κανείς να διαδηλώσει, πως κανένας δεν θα βγει ξανά στο δρόμο, πως θα χάσουμε τα πάντα.

Αλλά αν συνεχίσουμε θα αναγκαστούν να σταματήσουν, να τα πάρουν όλα πίσω. Όχι επειδή μας αγαπάνε αλλά επειδή δεν θα ‘χουνε διέξοδο. Μου ‘πε ακόμα πως αυτός δεν θα σταματήσει να κατεβαίνει στο δρόμο γιατί μόνο στο δρόμο μπορεί να νικήσεις. Μονό εκεί νικάς με αξιοπρέπεια, μόνο εκεί ζεις με αξιοπρέπεια, μόνο εκεί πεθαίνεις αξιοπρεπώς. Τον πίστεψα. Έλα, Κώστα, μη φωνάζεις. Το ξέρω ότι είναι αναρχικός. Ότι δεν μπορεί να καταλάβει από συνδικαλισμό, ότι απαξιώνει το δημόσιο ως δήθεν κρατικό. Τα ξέρω όλα αυτό μωρό μου, αλλά τι να κάνω, τον πίστεψα.

Αλλά μη φοβάσαι. Ξέρω ότι εσύ είσαι το μέλλον. Ξέρω ότι πρέπει να πάμε σε εκλογές για το καλό μας, ότι πρέπει να σταματήσουμε της καταλήψεις για του χρόνου. Ξέρω ότι πρέπει να ανεβούμε, να πάρουμε καρέκλες, θέσεις. Να μην καταντήσουμε πρεζόνια στην πλατεία!

Όλα αυτά τα ξέρω και είμαι στο πλευρό σου. Ένα μόνο δεν αντέχω.

Μην μου λες ότι «δεν είναι αυτό που νομίζω»

Τούλα

EDIT: Από την 8η μαρτίου εκκρεμούν:

1)Η δίκη ενός από τους 49 που αθωώθηκαν, τον οποίον ξανακάλεσαν να δικαστεί λόγω “νέων” στοιχείων, και η οποία μετά από αναβολές, θα γίνει στις 23 ΜΑΙΟΥ στα δικαστήρια της Ευελπίδων.

2)Η δίκη του αναρχικού συντρόφου, και οικοδόμου, Βασίλη Στεργίου η οποία, όπως και η δίκη των υπόλοιπων 11 που κατηγορούνται με κακουργήματα, δεν έχει οριστεί!

Yomango

Οι yomango είναι μια ομάδα ανθρώπων από όλο τον κόσμο που δρουν απελευθερώνοντας υλικά αγαθά από μεγάλα super market και καταστήματα. Στο βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζεται ένα τσιμπούσι που οργάνωσαν οι yomango με απελευθερωμένα τρόφιμα (καθώς και η διαδικασία απόκτησής τους) στις 12 Δεκεμβρίου 2003 στη Γενεύη, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη το WSIS (World Summit of the Information society), μια παγκόσμια δηλαδή συνάντηση ιδιοκτητών των μεγαλύτερων επιχειρήσεων και εταιριών επικοινωνίας και πληροφορίας!

Περισσότερα βίντεο αλλά και κείμενα για τη δράση τους βρίσκονται στο site τους: www.yomango.net

τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε

δεν ήταν περαστικοί κομήτες

ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες

τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε -

το πολύ καύτρες μέσα στη νύχτα

απ’ τα τσιγάρα που τινάζαμε

κι η πύρινη τροχιά τους

μόλις που πρόφταινε να λάμψει.

αυτό το λίγο ήταν που γέμιζε τη ζωή μας

κι αν κάποτε μιλούσαμε για θάνατο

με σιγουριά τον βάζαμε γι’ αργότερα.

τίτος πατρίκιος

Ο δικός μου κρίκος στην αλυσίδα

Ήρθε και η σειρά μου να συμμετέχω στο blogoπαίχνιδο που εκτυλίσσεται στα γειτονικά μου blogs τις τελευταίες μέρες, κατόπιν πρόσκλησης του arsene lumpen.

Για όσους δεν γνωρίζουν πώς παίζεται οι οδηγίες είναι οι εξής:

Παίρνεις το πιο κοντινό, από εκεί που κάθεσαι, βιβλίο, το ανοίγεις στη σελίδα 123, πηγαίνεις στην πέμπτη παράγραφο και αντιγράφεις εδώ τις τρεις επόμενες. Στο τέλος αγγαρεύεις άλλους 5 bloggers να κάνουν το ίδιο.

Ωστόσο, πριν παραθέσω το δικό μου κομμάτι, θεωρώ αναγκαίο να επισημάνω 2 προβληματάκια που προέκυψαν:

1)Το κοντινότερο σε εμένα βιβλίο, ήταν το “θεωρία της αθλιότητας- αθλιότητα της θεωρίας” του ντενβέρ που δυστυχώς αριθμεί μονάχα 68 σελίδες. Έτσι το απόσπασμα που θα ακολουθήσει είναι παρμένο από το δεύτερο κοντινότερο σε εμένα βιβλίο.

2)Στην σελίδα 123 υπήρχαν μόνο 3 παράγραφοι! Έτσι αναγκάστηκα να βρω την 5η παράγραφο στην σελίδα 124 και να αρχίσω από εκεί.

(Ελπίζω τα 2 αυτά προβλήματα να μην με βγάζουν “εκτός κανόνων” του παιχνιδιού!)

Έχουμε και λέμε λοιπόν!

Βιβλίο : Η GPU ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ, η σταλινική αντεπανάσταση στον Ισπανικό εμφύλιο

Συγγραφείς: Μ. ΟΛΛΙΒΙΕ- Κ. ΛΑΝΤΑΟΥ

[...]

Στις 16 Ιούνη 1937, συνέλαβαν τον Αντρές Νίν και άρχισαν να παίρνουν κατασταλτικά μέτρα ενάντια στο κόμμα του. Για να δικαιολογήσουν αυτές τις ενέργειες, “ανακάλυψαν” τον έγγραφο “Ν”. Σύμφωνα με την ερμηνεία που έδωσε, με την άμεση συνεργασία της τότε κυβέρνησης, η σταλινική αστυνομία της Μαδρίτης, αστυνομικοί που συνέλαβαν το σεσημασμένο φασίστα Χαβιέρ- Φερνάντεθ Γκλολφίν, είχαν βρει πάνω του ένα σχεδιάγραμμα της Μαδρίτης, στο οποίο ήταν σημειωμένες οι θέσεις του πυροβολικού και των αντιαεροπορικών. Σύμφωνα με αυτή την αστυνομική εκδοχή, οι αστυνομικοί, “εξετάζοντας” αυτό το σχεδιάγραμμα στα εργαστήρια της Ειδικής Ταξιαρχίας της Μαδρίτης (εργαστήρια που καθώς αποδείχτηκε στη συνέχεια δεν υπήρχαν), ανακάλυψαν ένα κρυπτογραφημένο κείμενο που έτυχε να είναι (τι εκπληκτική σύμπτωση!) μια αναφορά που απευθυνόταν στον Φράνκο, γραμμένη από τους πράκτορές του στη Μαδρίτη που του έλεγαν πως διατηρούσαν σχέσεις με το διακεκριμένο μέλος του POUM, γνωστό σαν “Ν.”, όπου ήταν πρόθυμο να τους βοηθήσει και να τους προσφέρει την πολιτική του υποστήριξη.

Είναι φανερό ότι με το γράμμα του Ν ήθελαν να υποδείξουν τον αδιάφθορο επαναστάτη Αντρές Νίν. Η πλεκτάνη ήταν τόσο φανερή ώστε κανείς δεν την πίστεψε. Από την πρώτη στιγμή δεν βρέθηκε ούτε ένας υπέυθυνος πολιτικός άνδρας, που λαβαίνοντας γνώση του “εγγράφου”, να δώσει έστω και την παραμικρή βάση σ’ αυτήν την τόσο αδέξια στημένη πλεκτάνη. Μόνο οι σταλινικοί, στους οποίους ανήκαν οι δράστες και οι συνεργοί αυτής της τερατώδους απάτης, επωφελήθηκαν από την ευκαιρία για να εκδηλώσουν το μίσος τους και τις αντεπαναστατικές τους διαθέσεις. Αυτοί επινόησαν και εκτέλεσαν τούτη την πολιτική ραδιουργία.

Θα πρέπει να πούμε, πως στις 18 Ιούνη, ο γενικός διευθυντής της αστυνομίας κάλεσε στο γραφείο του όλους τους ξένους ανταποκριτές που βρισκόντουσαν στη Βαλένθια. Ο σκοπός αυτής της συγκέντρωσης ήταν να τους δείξει το “έγγραφο Ν.”, προκειμένου να αποδείξει την ενοχή του Νιν και του POUM, δηλαδή τις σχέσεις τους με τη φασιστική κατασκοπεία. Οι δημοσιογράφοι κατάλαβαν αμέσως πως επρόκειτο για ένα ανόητο τέχνασμα. Τηλεγράφησαν στις εφημερίδες τους, δηλώνοντας πως δεν έπρεπε να δωθεί έκταση σε μια παρόμοια πλεκτάνη. Ωστόσο βρέθηκε μια αγγλική εφημερίδα που έδωσε έκταση σ’ αυτό το “έγγραφο”. Ο ανταποκριτής της στη Βαλένθια διαμαρτυρήθηκε αμέσως λέγοντας πως δεν μπορεί κανείς να δώσει πίστη σε μια τόσο κατάφωρη πλαστογραφία.

[...]

ουφ.

τέλος!

καλώ με τη σειρά μου τους:

utopia (Μόλις είδα ότι έχει δεχτεί ήδη δύο προσκλήσεις και έχει “παίξει” ήδη μία φορά)

διάπορος

αχρονία

spina nel cuore

επαναστατικό ποιηταριάτο

in love with life (όλα εδώ πληρώνονται! χε χε!)

Ιερά Οδός 58 (κάθε σπιθαμή γης κρύβει και έναν πόνο)

Πριν από μερικά χρόνια, όταν, ακόμη, πήγαινα λύκειο και ασχολούμουν με το graffiti, είχα βρεθεί ένα βράδυ με δύο φίλους μπροστά σε ένα εγκαταλειμμένο μισογκρεμισμένο οικοδόμημα στον αριθμό 58 της Ιεράς Οδού. Όντες τρελοί με την τέχνη των σπρέυ το πρώτο που παρατηρήσαμε ήταν ένας πελώριος τοίχος στην πλαϊνή μεριά της οικοδομής, στον οποίο και αποφασίσαμε να δώσουμε λίγο χρώμα! Η ώρα ήταν 9 περίπου το βράδυ. Μετά από κάνα μισάωρο, μια παρέα μεταναστών μας πλησίασε και στάθηκαν πίσω μας κοιτώντας μας να βάφουμε. Αφού τελειώσαμε ένας από αυτούς γύρισε και μας είπε ότι αυτό που κάναμε του άρεσε. Πιάσαμε κουβέντα. Το εγκαταλειμμένο μισογκρεμισμένο οικοδόμημα ήταν το σπίτι, ή καλύτερα, το μέρος διαμονής δεκατεσσάρων άστεγων ανθρώπων (που κατά καιρούς αυξάνονταν ή μειώνονταν). Όταν το είχαμε πρωτοδεί, δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι εκεί μέσα μπορεί να μένει κάποιος άνθρωπος. Κι όμως, δεν έμενε μόνο ένας αλλά δεκατέσσερις! Οι περισσότεροι μετανάστες και ένας- δυο έλληνες. Μας πήγαν “μέσα” (και το μέσα σε εισαγωγικά γιατί οι μισοί εξωτερικοί τοίχοι έλειπαν) για να δούμε πώς ζούσαν. Ούτε νερό ούτε φως. Μόνο μερικά σεντόνια και μερικές κουβέρτες πάνω στις οποίες κοιμόντουσαν, ανάμεσα κυριολεκτικά σε ερείπια. Μας εξήγησαν ότι μόνο τις νύχτες πήγαιναν εκεί για να κοιμηθούν, όλη την υπόλοιπη ημέρα βρίσκονταν στους δρόμους. Η ιστορία των περισσότερων δεν διέφερε καθόλου από την ιστορία κάθε “κολλασμένου” που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο του. Δεν κάτσαμε πολύ, άλλωστε οι μισοί από αυτούς είχαν ήδη ξαπλώσει για να κοιμηθούν.

Μετά από λίγο καιρό, γυρίζοντας με το λεωφορείο από αθήνα είπα να κατέβω στη συγκεκριμένη στάση και να περάσω να δω αν οι άνθρωποι βρίσκονταν ακόμη εκεί. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ακόμη μεσημεράκι και ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που δεν τους βρήκα. Ελάχιστες μέρες μετά, περνώντας ξανά από το σημείο, είδα το “κτίσμα” γκρεμισμένο.

Σήμερα που έπρεπε μετά από πολύ καιρό να πάρω λεωφορείο για το κέντρο, στο σημείο είχε προστεθεί μια μεγάλη ταμπέλα με την επιγραφή “ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΓΑΣΗ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ” (ή κάτι τέτοιο). Αισθάνθηκα μια ξινίλα. Άρχισα να σιχτιρίζω και από τότε δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι εκείνο το βράδυ. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που τα έγραψα όλα αυτά.

Συγνώμη αν νιώσατε ότι χάσατε τον χρόνο σας διαβάζοντάς το.

Σημειώσεις από την “αθλιότητα των φοιτητικών κύκλων”

“Ο φοιτητής είναι ένα ον μοιρασμένο ανάμεσα σε μια τωρινή και μια μελλοντική θέση, σαφώς διαχωρισμένων μεταξύ τους και των οποίων το όριο θα περάσει μηχανικά. Η σχιζοφρενική του συνείδηση του επιτρέπει να απομονώνεται μέσα σε μια “κοινότητα μύησης”, που παραγνωρίζει το μέλλον του και γοητεύεται από τη μυστικιστική ενότητα που του προσφέρει ένα παρόν προφυλαγμένο από την ιστορία.”

“Η καταλληλότητα του φοιτητή να στρατολογηθεί από μια οποιαδήποτε οργάνωση, μαρτυράει την ανικανότητά του. Στα στενά περιθώρια ατομικής ελευθερίας που επιτρέπει το ολοκληρωτικό θέαμα και, παρ’ όλη τη σχετική άνεση χρόνου του, ο φοιτητής αγνοεί ακόμα την περιπέτεια, προτιμώντας ένα περιορισμένο καθημερινό χωροχρόνο, που έχει φτιαχτεί για λογαριασμό του από τους φύλακες του ίδιου του θεάματος”

“Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας εκπλήσσει δεν είναι ότι η νεολαία εξεγείρεται, αλλά το ότι οι “ενήλικες” είναι τόσο παραιτημένοι. Και αυτό δεν επιδέχεται μυθολογική εξήγηση αλλά ιστορική: η προηγούμενη γενιά γνώρισε όλες τις ήττες και κατανάλωσε όλα τα ψέματα της περιόδου της επαίσχυντης αποσύνθεσης του επαναστατικού κινήματος.”

“ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΙΣΤΑ ΑΔΥΝΑΤΗ ΚΑΘΕ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ”

“Η βασική αρχή της εμπορευματικής παραγωγής είναι η απώλεια του εαυτού μέσα στη χαοτική και ασυνείδητη δημιουργία ενός κόσμου που ξεφεύγει τελείως από τους δημιουργούς του. Ο ριζικά επαναστατικός πυρήνας της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, αντίθετα, είναι η συνειδητή διεύθυνση του συνόλου της ζωής από όλους.”

“ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΝ’ ΤΗΝ ΓΙΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ”

Ο αποχαιρετισμός

αγκαλιαζόμαστε.

το χέρι μου πιάνει ύφασμα πλούσιο

το δικό σου πιάνει φτωχό.

το αγκάλιασμα είναι βιαστικό:

εσύ πηγαίνεις σ’ ένα γεύμα

πίσω από μένα είναι οι φονιάδες.

μιλάμε για τον καιρό και τη

φιλία μας που διαρκεί. οτιδήποτε άλλο

θα παραήτανε πικρό.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

build a church with your fear

δημιουργός: why